…. Dat het leven van een (geboorte)fotograaf niet altijd over rozen gaat, weten de meeste van ons inmiddels wel 😉
Want we maken wat mee! Hieronder een greep uit wat “bloopers” van onze fotografen!

 “Ik scheurde uit m’n broek met 10 weken zwangerschap bij een thuisbevalling. Zelfs al voor de tweede keer!”

“Ik was een keer zo verdwaald dat ik mijn auto in de bosjes heb verstopt bij een ziekenhuis en lopend midden in de nacht verder ben gegaan.”

“Ik ben midden in de nacht aan de verkeerde kant de lift uit gestapt en kwam zo in een sluis terecht tussen een verlaten gang en de lift. De liftdeuren sloten en ik zag dat er geen knopjes waren om op te drukken dus kon de lift niet meer in…en ook niet die gang in. Ik heb de papa van de geboorte gebeld uiteindelijk en die is me komen zoeken en bevrijden met een verpleegkundige.”

“Nog 1, mijn man had de auto veel gebruikt en toen ik onderweg was naar een bevalling (45 min rijden) kwam ik er midden in de nacht nog niet eens op de helft achter dat de benzine op was. Geen probleem zal je denken, er is richting Amsterdam altijd wat open. MAAR ik was mijn portemonnee vergeten in de haast! (Iets met 3x valse start van de bevalling, tas in en uitpakken) Ik heb mijn man wakker gebeld en die wist ook niet wat ik moest doen. Ik ben gestopt bij een tank station en heb gewacht tot er iemand ging tanken. Met tranen in Mn ogen en trillende stem heb ik uitgelegd dat ik HEEL SNEL wat benzine nodig had omdat mijn klant aan t bevallen was. Hij tankte voor mij en via mijn telefoon en Tikkie heb ik geld naar hem overgemaakt. (T duurde even voor ik deze constructie bedacht had) Toen ik bij Mn klant aankwam werd de baby nog geen 5 min later geboren. Leuke bijkomstigheid: doordat ik dit bedacht had heb ik 2 weken later een man kunnen helpen die ook zonder benzine en zonder portemonnee voor mij bij de kassa van het tankstation stond.”

“Ik reed vorig jaar rond 02.30u net de snelweg op toen ik erachter kwam dat mijn tank vrijwel leeg was. Eerste tankstation had een nachtautomaat, maar die was defect. Volgende had er geen. Uiteindelijk zo’n 40 km nog kunnen rijden en op de laatste druppels benzine het tankstation kunnen bereiken, de auto begon al te sputteren. Wat was ik opgelucht! (vervolgens reed ik een paar keer verkeerd naar de bevalling).”

“Mijn allereerste geboorte had ik tot in de puntjes voorbereid. Het was een vierde kindje van dit gezin en de laatste 2 waren in een sneltreinvaart geboren. Ik moest naar Leiden, half uurtje (in de spits 3x zo lang) en ben dan ook meteen gaan rijden toen ze belden. Vol adrenaline parkeer ik mijn auto, sjees naar de verlosafdeling van het LUMC en daar keken ze me vragen aan toen ik de naam van de klant noemde. Was ik in het verkeerde ziekenhuis!
Uiteindelijk was ik ruim om tijd, want deze bevalling duurde een uur of 8.”

“Mijn eerst geboortereportage was in een afgelegen gebied. Onverwachts begonnen, want de mama was pas 37 weken. Niet getankt van tevoren. Vol adrenaline rij ik erheen. Op de terugweg ‘s nachts zweet ik peentjes, want de tank is bijna leeg en er is nergens een tankstation te vinden. Ik ben niet heel ver meer van huis als de tank diep rood aangeeft. Gelukkig is er bijna een tankstation. Als ik het tankstation zie, blijkt het korte stukje weg ernaar toe afgesloten. Ik besluit om de langs de afzetting te rijden. Het heeft behoorlijk geregend en de weg is heel modderig. Ineens komt de auto vast te zitten. Door de modder komen de wielen niet meer vooruit. Ik heb van alles geprobeerd, maar ik sta muurvast. Gelukkig nam mijn vader na een aantal keer bellen op en heeft mij daar, door middel van een touw aan beide auto’s, weg gekregen. Ik heb het tankstation nog weten te halen. Ik was toentertijd zelf net 5 zwanger van ons derde kindje en al heel misselijk met spugen. Wat een nacht.”

“Het is de eerste keer in dit ziekenhuis. Ik loop het ziekenhuis overdag binnen via de hoofdingang en kom ’s nachts om 4 uur via de nachtuitgang naar buiten. Sta ik buiten, herken ik niets van wat ik zie. Na een kwartier rond het ziekenhuis dwalen vind ik eindelijk de parkeerplaats waar mijn auto nog eenzaam en alleen staat. Ik stap in rijd weg en denk: shit, betalen. Dus ik zet mijn auto weer neer, stap uit en vervolgens dwaal ik nóg een kwartier de parkeerplaats rond omdat ik geen parkeerautomaat kan vinden. Die loeigroot in de buurt van de hoofdingang staan, maar ik zag het echt niet! En ik maar denken aan de bewakingscamera en de beveiligers die zich vast enorm hebben geamuseerd met mij.”

Er zullen er vast nog velen gaan volgen! Het leven als geboortefotograaf is nooit saai, dat blijkt maar weer!